Pochodzenie. Ameryka Północna
Opis. Słabo rozgałęziony, rozłożysty krzew wysokości do 5-6 m. Liście pierzaste, złożone z małych szeroko lancetowatych, zielonych listków. Kwiaty drobne, fioletowe, zabrane w kłosowate kwiatostany na szczytach pędów. Kwitnienie od pierwszej lub drugiej dekady czerwca przez około 3 tygodnie.
Uprawa. Roślina mało wymagająca, odporna na mróz i suszę. Lubi miejsca słoneczne.
Wydajność miodowa: 50-80 kg/ha
Wydajność pyłkowa: 0,7-1,1 mg/10 kwiatów
Kolor obnóży: pomarańczowy
Pochodzenie. Odmiana znaleziona w Korei Południowej przez Ernesta Wilson w 1918 r.
Opis. Krzew do 2-4 m wysokości o nieregularnej, rozłożystej koronie. Liście ciemnozielone, złożone. Kwiaty o egzotycznym wyglądzie, owłosione, różowe, do 5 cm średnicy. Kwitnie od lipca do sierpnia.
Uprawa. Wymaga gleby suchej, przepuszczalnej, niezbyt żyznej, a nawet ubogiej. Stanowisko słoneczne, osłonięte od wiatru. Wytrzymałość na mróz do -25°C.
Pochodzenie. Chiny, Korea, Iran
Opis. Krótkowieczne drzewo o rozłożystym, parasolowatym pokroju. W naturze dorasta do 12 m wysokości. Liście pierzastozłożone, duże, do 45 cm długości. Kwiaty różowe, bezpłatkowe, z długimi różowymi pręcikami, zebrane w główkowate kwiatostany na szczytach pędów. Kwitnie od lipca do początku września.
Gatunek sprowadził do Europy florencki przyrodnik Filippo degli Albizzi w połowie XVIII wieku.
Uprawa. Roślina bardzo późno rozpoczyna wegetację. Preferuje gleby przepuszczalne, lekkie, miejsca słoneczne i doskonale osłonięte. Znosi krótkotrwałe, umiarkowane mrozy.
Pochodzenie. Szczepan Marczyński, Polska, wprowadzenie do handlu: 2001
Opis. Szybko rosnące pnącze, osiągające 4 m wysokości. Liście ozdobne, zielone, późną wiosną biało-różowe. Kwiaty białe, małe, wonne. Kwitnie w maju. Odmiana męska.
Uprawa. Lubi gleby żyzne, przepuszczalne, dostatecznie wilgotne, stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru. Odporna na mrozy.
